X

Κρίθυμος Θωμάς MD, M.Sc - Χειρουργός Ορθοπαιδικός - Αθλητίατρος

logo

Θλάσεις

Οι θλάσεις μυών σε αθλητές αποτελούν συχνό και σημαντικό τραυματισμό που μπορεί να επηρεάσει την αθλητική απόδοση και την καθημερινή λειτουργικότητα.

Πρόκειται για τραυματισμούς όπου οι μύες υφίστανται υπερβολική διάταση ή ρήξη μυϊκών ινών, συχνότερα σε συνθήκες έντονης ή ξαφνικής σύσπασης, εκρηκτικών κινητικών ενεργειών ή ανεπαρκούς προθέρμανσης και κούρασης. Οι αθλητές ταχύτητας, άλματος, και επαναλαμβανόμενων κινήσεων είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε τέτοιου τύπου κακώσεις.

Αιτιολογία και Παθογένεια: 

Οι μυϊκές θλάσεις προκύπτουν όταν η μυϊκή ίνα υποστεί μεγαλύτερη καταπόνηση από αυτή που μπορεί να αντέξει, με αποτέλεσμα μικροσκοπικές ή μαζικές ρήξεις στην μυϊκή ιστολογία. Συνηθισμένα αίτια είναι η απότομη έκκεντρη σύσπαση, η κακή προθέρμανση, η υπέρχρηση και η κόπωση. Οι θλάσεις εντοπίζονται συχνά στη μυοτενόντια ένωση, όπου η μετάβαση των μυϊκών ινών σε τένοντα είναι πιο ευάλωτη σε τραυματισμούς.

Ταξινόμηση θλάσεων μυών:

Ενδεικτικές και ευρέως αποδεκτές ταξινομήσεις περιλαμβάνουν:

 

Takebayashi (1995) – Τρεις βαθμοί:

 

1. Θλάση Πρώτου Βαθμού (Ήπια)

  • Βλάβη: Αφορά ελαφριά διάταση ή ρήξη πολύ μικρού αριθμού μυϊκών ινών (λιγότερο από 5% του μυός). Δεν υπάρχει σημαντική δομική βλάβη.
  • υμπτώματα: Ήπιος, εντοπισμένος πόνος και μυϊκή δυσκαμψία ή μυϊκό σφίξιμο, συχνά καθυστερημένα. Η δύναμη και το εύρος κίνησης του μυός είναι συνήθως φυσιολογικά ή ελαφρώς επηρεασμένα.
  • Ανάρρωση: Γρήγορη, συνήθως 1 έως 3 εβδομάδες.

 

2. Θλάση Δευτέρου Βαθμού (Μέτρια)

  • Βλάβη: Μερική ρήξη σημαντικού αριθμού μυϊκών ινών (αλλά όχι πλήρης διατομή). Υπάρχει δομική βλάβη και πιθανό αιμάτωμα.
  • Συμπτώματα: Οξύς, ισχυρότερος πόνος. Παρατηρείται οίδημα (πρήξιμο) και εκχυμώσεις (μελανιά). Υπάρχει σημαντική απώλεια δύναμης και περιορισμός στην κίνηση.
  • Ανάρρωση: Απαιτείται μεγαλύτερο διάστημα, συνήθως 3 έως 6 εβδομάδες ή και περισσότερο, με φυσικοθεραπεία.

 

3. Θλάση Τρίτου Βαθμού (Σοβαρή)

  • Βλάβη: Πλήρης ρήξη (διατομή) του μυός ή του τένοντα. Ο μυς κόβεται σε δύο μέρη ή αποσπάται από τον τένοντα/οστό.
  • Συμπτώματα: Πολύ οξύς πόνος (συχνά με την αίσθηση ενός «κρακ» ή «κοψίματος» κατά τον τραυματισμό), άμεσο και εκτεταμένο οίδημα και αιμάτωμα. Πλήρης απώλεια λειτουργικότητας του μυός και συχνά ψηλαφητό κενό (χάσμα) στην περιοχή.
  • Αντιμετώπιση & Ανάρρωση: Συχνά απαιτείται χειρουργική επέμβαση για τη συρραφή του μυός. Η ανάρρωση είναι χρονοβόρα, μπορεί να διαρκέσει 3 έως 6 μήνες ή και περισσότερο.

Munich Consensus (2013) – Τέσσερις τύποι:

 

Τύπος 1: Διαταραχές λειτουργίας χωρίς εμφανή ρήξη.
Τύπος 2: Νευρομυϊκές διαταραχές χωρίς ρήξη
 Τύπος 3: Μερικές ρήξεις
 Τύπος 4: Ολικές ή υφολικές ρήξεις με δομική βλάβη.

 

British Athletics Classification (2014):

 

Πέντε βαθμοί (0-4) με υποκατηγορίες α, β, γ βάσει έκτασης και θέσης ρήξης, κυρίως MRI-based.

Κλινική Διάγνωση και Εξετάσεις.

Η διάγνωση στήνεται στο κλινικό ιστορικό με αιφνίδιο πόνο κατά την άσκηση και την κλινική εξέταση όπου εκτιμάται:Τοπική ευαισθησία και οίδημα. Αδυναμία και μειωμένη κινητικότητα στη συγκεκριμένη μυϊκή ομάδα.Ψηλαφητό έλλειμμα σε ολικές ρήξεις.

 

Κλινικά τεστ ανά μυϊκή ομάδα:

 

Τετρακέφαλος μυς:
Ely’s test: παθητική κάμψη γόνατος με παρατήρηση πόνου και σπασμού.Πόνος κατά ενεργητική έκταση γόνατος.

 

Οπίσθιοι μηριαίοι (Hamstrings):
Active Knee Extension test (90-90 test): με το ισχίο 90° κάμψη, εκτείνεται ενεργητικά το γόνατο και υπολογίζεται το εύρος.Ψηλάφηση μυοτενόντιας ένωσης για ευαισθησία.

 

Γαστροκνήμιος μυς:
Calf Squeeze Test (σφίξιμο της γάμπας προκαλεί πόνο αν υπάρχει ρήξη).Ψηλάφηση για εντοπισμό αιματώματος ή ρήξης.

 

Απεικονιστικές μέθοδοι: Υπέρηχος και MRI είναι απαραίτητα για την επιβεβαίωση, εκτίμηση έκτασης και για καθοδήγηση διαχείρισης.

θλασεις5

Θεραπεία:

Συντηρητική αγωγή.

 

Η θεραπεία των μυϊκών θλάσεων σε αθλητές είναι πολυσύνθετη και προσαρμόζεται τόσο στη σοβαρότητα του τραυματισμού όσο και στη συγκεκριμένη μυϊκή ομάδα που έχει προσβληθεί.

Πρώιμη φάση (0-72 ώρες): Η βασική προτεραιότητα είναι η μείωση του οιδήματος, του πόνου και η αποφυγή περαιτέρω βλάβης. 

 

Εφαρμόζεται το πρωτόκολλο R.I.C.E :
Rest (Ανάπαυση): Αποφυγή κάθε δραστηριότητας που επιβαρύνει το μυ.
Ice (Πάγος): Εφαρμογή πάγου κάθε 2-3 ώρες για 15-20 λεπτά, με σκοπό τη μείωση φλεγμονής και εκχυμώσεων.
Compression (Συμπίεση): Τοποθέτηση ελαστικού επιδέσμου για περιορισμό οιδήματος.
Elevation (Ανάρροπη θέση): Το τραυματισμένο μέλος ανυψώνεται για να μειωθεί το οίδημα.

 

Παράλληλα, χορηγούνται αναλγητικά και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (NSAIDs) υπό προσοχή, καθώς η υπερβολική χρήση μπορεί να επιβραδύνει τη μυϊκή αναγέννηση.

 

Ενδιάμεση φάση (3-14 ημέρες):


Ξεκινά σταδιακά η φυσιοθεραπεία με στόχο τη διατήρηση και επανάκτηση κινητικότητας, ευλυγισίας και μυϊκής ισχύος:

 

Διατάσεις: Αρχικά ήπιες και προσεκτικές διατατικές ασκήσεις μετά από κατάλληλη προθέρμανση.Ισομετρικές και ισοτονικές ασκήσεις. 

 

Ασκήσεις ενδυνάμωσης χωρίς ή με ελάχιστη φόρτιση.

 

Θεραπευτικές μέθοδοι: Laser χαμηλής ισχύος, υπέρηχοι, μαγνητικά πεδία, μυοπεριτονιακή απελευθέρωση για μείωση της δυσκαμψίας και βελτίωση της αιμάτωσης. Προοδευτική αύξηση φόρτισης: Χρήση βοηθημάτων όπως λάστιχα γυμναστικής.

 

Τελική φάση (2 εβδομάδες και μετά):


Στόχος η πλήρης λειτουργική επανένταξη του αθλητή στις δραστηριότητές του με εστίαση σε ασκήσεις που αυξάνουν την μυϊκή δύναμη και αποτρέπουν νέες θλάσεις.

 

Πλειομετρικές ασκήσεις: Ενσωμάτωση εκρηκτικών κινήσεων με αυξανόμενη ένταση. 

 

Σταδιακή επανένταξη στον αθλητισμό: Υπό παρακολούθηση για την αποφυγή πρόωρης επιστροφής που μπορεί να οδηγήσει σε υποτροπή.

Χειρουργική θεραπεία

Ενδείκνυται κυρίως σε θλάσεις τρίτου βαθμού (ολικές ρήξεις με λειτουργική απώλεια) ή ότανη συντηρητική αντιμετώπιση αποτύχει. 

 

Η επέμβαση περιλαμβάνει: Ραφή των μυϊκών ινών και επαναφορά της ακεραιότητας μυός/τένοντα.

 

Μεταγχειρητική ακινητοποίηση σε ακραία θέση για προώθηση επούλωσης. Σταδιακή κινητοποίηση και φυσιοθεραπεία μετά την ακινητοποίηση. Η χειρουργική αποκατάσταση βελτιώνει τα ποσοστά επιστροφής στο άθλημα σε σοβαρές περιπτώσεις, όμως απαιτεί περισσότερο χρόνο αποκατάστασης και παρακολούθηση. Αυτή η προσέγγιση διασφαλίζει την πλήρη αποκατάσταση με ελάχιστο κίνδυνο υποτροπής και μέγιστη επιστροφή στην προηγούμενη αθλητική δραστηριότητα. Η εξειδίκευση της θεραπείας πρέπει να λαμβάνει υπόψη τον βαθμό βλάβης, την εμπειρία του αθλητή και τις ανάγκες της ειδικότητας του αθλήματος.

Go to Top